EPIZOD I: KWIAT WIŚNI
Hej...
Mówią, że pięć centymetrów...
Co?
Tak szybko opadają płatki wiśni. Pięć centymetrów na sekundę.
Akari, skąd wiesz takie rzeczy?
Hej... czy to nie przypomina śniegu?
Chyba tak.
Hej, zaczekaj na mnie!
Akari!
Takaki-kun!
Mam nadzieję...
że w przyszłym roku będziemy także oglądać razem kwitnące wiśnie.
5 CENTYMERTÓW NA SEKUNDĘ
Do Tohno Takaki-sama.
Wybacz, że nie pisałam tak długo.
Lato jest tutaj także gorące, choć łatwiejsze do zniesienia.
Lecz jak o tym pomyślę, to lubiłam upalne lato w Tokio.
Rozgrzany asfalt, który miał zaraz rozpuścić.
Wieżowce nad rozgrzanym powietrzem.
Chłodna klimatyzacja w sklepach i w metrze.
Ostatni raz spotkaliśmy się na zakończeniu szkoły podstawowej.
Minęło już pół roku.
Hej, Takaki-kun...
pamiętasz mnie jeszcze?
Drogi Takaki-kun...
Dziękuje, za twój list. Bardzo mnie ucieszył.
Mamy już jesień, liście klonu przybierają piękne kolory.
Przedwczoraj założyłam sweter, użyłam go pierwszy raz w tym roku.
- Tohno-kun. - Senpai.
Co tam chowasz? List miłosny?
To nie to.
Wybacz, że cię zostawiłam.
W porządku, już skończyłem.
Dzięki. A przy okazji... To prawda, że zmieniasz szkołę?
Tak, chyba na trzecim semestrze.
Dokąd?
Do Kagoshimy. Rodzice mają się tam przeprowadzić.
Rozumiem. Będzie nam tu smutno bez Ciebie.
Piszę ten list w pociągu,
bo z powodu zajęć, zaczynam dziś wcześniej dzień.
Wiesz, że ścięłam włosy?
Są teraz tak krótkie, że widać mi uszy.
Mógłbyś mnie nawet nie poznać, gdybyś mnie zobaczył.
- Wróciłam. - Witaj w domu.
Prawdopodobnie i ty także się zmieniasz, Takaki-kun.
Drogi Takaki-kun...
Wszystko u Ciebie w porządku w czasie tych chłodnych dni?
Już kilka razy sypał tu śnieg.
Za każdym razem, jak idę do szkoły to wszystko jest pokryte szronem.
W Tokio jeszcze nie padał śnieg, tak?
Nawet teraz, po przeprowadzce...
wciąż sprawdzam prognozę pogody dla Tokio.
Chyba nie będzie dziś padać.
Ciężko wytrzymać razem pod jednym dachem.
Byliście kiedyś w Tochigi?
Co? Gdzie?
W Tochigi.
Nie.
Ciekawe jak tam się dostać.
Któż to wie... Może pociągiem?
Tak daleko...
Pierwszoklasiści!
Tak!
Na ostatnich trzech okrążeniach! Ruchy! Ruchy!
Byłam zaskoczona informacją, że zmieniasz szkołę.
Może już dawno temu powinniśmy się do tego przyzwyczaić.
Jednak ta Kagoshima... Teraz to trochę daleko, nie sądzisz?
To już nie jest odległość, gdzie mogę wskoczyć do pociągu
i zobaczyć Cię kiedy tylko zechcę.
Więc to chyba... sprawia, że czuję się trochę samotna.
Więc uważaj na siebie, Takaki-kun.
Drogi Takaki-kun...
Naprawdę się cieszę, że spotkamy się 4 marca.
To już minie rok od naszego ostatniego spotkania.
Z jakiegoś powodu czuję się trochę zdenerwowana.
Jest tu duże drzewo wiśniowe, więc z pewnością na wiosnę...
płatki tutaj też będą opadać 5 centymetrów na sekundę.
Byłoby miło, gdyby wiosna przyszła razem z Tobą, Takaki-kun.
Chcesz się gdzieś zatrzymać?
Cóż... na zewnątrz pada.
W prognozie mówili, że będzie w nocy padał śnieg.
Tak? Zauważyłem, że robi się coraz chłodniej.
W marcu jak w garncu.
Tak, czuję jakbym trochę się przeziębiła.
Możemy wysiąść na Shimokita?
Dobra.
Tohno, chodźmy do klubu.
Dobry pomysł.
Tylko że... chyba dziś odpuszczę.
- Akcja: "przeprowadzka"? - Coś w tym stylu.
Wybacz.
Tak się cieszę, że możesz do mnie przyjechać...
jednak to długa droga, więc uważaj na siebie.
Będę czekać na Ciebie w poczekalni na stacji o godzinie 19-stej.
W dniu, kiedy Akari i ja mamy się spotkać,
deszcz zamienił się popołudniu w śnieg.
Spójrz, Takaki-kun.
Ten kot, Chobi.
Zawsze się tu wyleguje.
Jednak dziś wygląda samotnie.
Gdzie twój przyjaciel, Mimi? Smutno być samotnym, prawda?
I jak książka?
Naprawdę mi się spodobała.
Wczoraj, w jeden wieczór, przesunęłam się o 4 miliardy lat.
Gdzie teraz jesteś?
W czasie, kiedy pojawia się Anomalcaris.
Kambr!
Naprawdę polubiłam Hallucigenia. Wygląda jak to!
Tak, są bardzo podobni.
A co ty lubisz, Takaki-kun?
Może, Opabinę?
To z pięcioma oczami?
Byliśmy z Akari bratnimi duszami.
Rok po mojej przeprowadzce do Tokio... - Wasz nowy kolega, Tohno Takaki-kun.
Akari przeniosła się do mej klasy. - Nowa koleżanka, Shinohara Akari-san.
Jako, że byliśmy podatni na choroby,
woleliśmy spędzać czas w bibliotece, niż biegać po boisku.
I dlatego tak łatwo się zaprzyjaźniliśmy.
Reszta klasy nam dokuczała, - Zawsze łażą razem.
jednak dopóki byliśmy razem, nie obawialiśmy się tego.
Niezły!
Czułem, że pójdziemy razem do tego samego gimnazjum...
i nadal będziemy razem...
tak jak od tej chwili.
Shinjuku, stacja końcowa. Pasażerowie przesiadający się...
na linię JR, Keiko oraz metro...
To był mój pierwszy raz, kiedy przyjechałem sam do Shinjuku.
To był także pierwszy raz, kiedy pojechałem jeszcze dalej.
Serce waliło mi jak szalone.
Jestem blisko spotkania z Akari.
Ten facet, jaki on jest?
Kto?
No wiesz, ten koleś z Nisshou!
Co? Nie przesadasz?
Za chwilę stacja Musashi-Urawa. Powtarzam, stacja Musashi-Urawa.
Na stacji Musashi-Urawa, będziemy zmieniać ekspres.
W oczekiwaniu na jego przybycie postój będzie trwał 4 minuty.
Pasażerowie śpieszący się do Yonohonmachi, Oomiyi proszeni są...
Halo? Mówi Shinohara.
Tak, czy zastałam Takaki-kuna?
Dzwoni Akari-chan.
Co? Zmieniasz szkołę?
A co z gimnazjum Nishi? Ciężko pracowaliśmy, by tam się dostać.
Rodzice właśnie przenoszą mnie do publicznej szkoły w Tochigi.
Przepraszam.
Nie masz za co... Po prostu...
Mówiłam im, że mogę dojeżdżać od cioci Katsuhiki, ale...
powiedzieli, że jestem jeszcze na to za młoda.
Rozumiem.
W porządku.
Wybacz.
Przez słuchawkę dociskaną do ucha tak mocno, że aż mnie bolało...
wydawało mi się, że czuję cierpienie Akari.
Ale... nie byłem w stanie nic z tym zrobić.
- To było nawet dobre, no nie? - Tak. Na razie!
Na następnej przesiadkowej stacji zaczęło robić tłoczno.
Wszyscy wracali z pracy i mieli przemoczone od śniegu buty.
A powietrze...
było wypełnione zapachem śnieżnego, miejskiego dnia.
Proszę wszystkich pasażerów o uwagę.
Z powodu opadów śniegu...
pociągi zmierzające do Oomiya i Utsunomiya są opóźnione o 8 minut.
Przepraszamy za powstałe utrudnienia.
Aż do tej chwili...
możliwość opóźnienia pociągu nie przyszła mi do głowy.
Moja niepewność nagle wzrosła.
Z powodu opadów, pociąg jest obecnie opóźniony o około 10 minut.
Prosimy przyjąć nasze przeprosiny za zaistniałe niedogodności.
Chwilę po tym, gdy minęliśmy stację Oomiya...
budynki szybko zniknęły z krajobrazu.
Następna stacja: Kuki-Kuki.
Prosimy przyjąć nasze przeprosiny za opóźnienie.
Przesiadający się do linii Toubuisezaki proszeni są o udanie się na peron 5.
Z powodu opóźnienia pociągu postój będzie trwał około 10 minut.
Przepraszamy za utrudnienia i prosimy o wyrozumiałość.
Przepraszam.
Pociąg zostanie chwilowo zatrzymany na stacji przez 10 minut.
Najmocniej przepraszamy za wszelkie kłopoty.
Nogi-Nogi.
Przepraszamy naszych pasażerów.
Z powodu opóźnienia następnego pociągu nastąpi chwilowy postój na tej stacji.
Zdajemy sobie sprawę...
Zdawało się, że upłyneła wieczność zanim ruszaliśmy ze stacji.
Na każdej stacji zatrzymywał się na niewiarygodnie długo.
Kurihashi -> Koga -> Nogi -> Mamada -> Oyama ->
Omoigawa -> Tochigi -> Ohirashita -> Iwafune -> Sano
Niewidzialna śnieżna pustynia za oknem...
powoli mijający czas...
i męczący głód.
To wszystko sprawiało, że czułem się bezradny i samotny.
Uwówiona godzina już minęła.
Akari z pewnością już się martwi.
Tamtego dnia...
którego zadzwoniła...
musiała cierpieć bardziej niż ja, ale nie umiałem ją pocieszyć.
Wstydziłem się sam siebie.
Patrząc wstecz, możemy podziękować naszym nauczycielom za wszystko...
To już dziś. To nasze pożegnanie.
Pierwszy list od Akari przyszedł pół roku później...
podczas moich pierwszych wakacji w gimnazjum.
Pamiętam każde słowo, które napisała.
Przed dzisiejszym spotkaniem spędziłem dwa tygodnie...
pisząc list, który jej dam.
Rzeczy, których nie mogłem jej powiedzieć...
a które chciałem by usłyszała.
Było ich tak wiele...
Najmocniej przepraszamy za zaistniałe opóźnienia.
Już za chwilę odjedzie pociąg do Utsunomiyi.
Oyama, Oyama...
Pasażerowie pociągu Touho proszeni są o przesiadkę.
Pasażerowie linii Morioki-Touho proszeni są o udanie się na peron 1.
Pasażerowie udający się do Tokio, proszeni są o przejście na peron 5.
- Proszę przesiąść się na linię Mito. - Proszę pasażerów o uwagę.
Śnieg spowodował duże opóźnienia pociągów na linii Ryoumou.
Prosimy przyjąć nasze przeprosiny za zaistaniałe utrudnienia.
Prosimy o zachowanie cierpliwości.
Następny przyjazd...
W każdym bądź razie...
bez względu na wszystko, pojadę na stację gdzie czeka Akari.
Pociąg zmierzający do Ashikaga-Maebashi wjedzie na tor 8.
Proszę stanąć za białą linią.
Do wszystkich pasażerów.
Z powodu burzy śnieżnej pociąg będzie chwilowo stał.
Najmocniej przepraszamy za zaistaniałe utrudnienia.
Robimy wszystko, aby przywrócić normalny ruch.
Powtarzam...
Drogi Takaki-kun. Co u Ciebie?
Piszę ten list w pociągu,
bo z powodu zajęć, zaczynam dziś wcześniej dzień.
Z jakiegoś powodu, Akagi, którą sobie wyobrażałem z listów...
była zawsze bardzo samotna.
Pociąg stał po środku pustkowia przez kolejne dwie godziny.
Każda minuta wydawała się być wiecznością.
A mój zły towarzysz - czas...
płynął bardzo powoli jakby miał złośliwe zamiary.
Zacisnąłem mocno zęby...
i nie pozostało mi nic innego jak znosić ból i powstrzymywać łzy.
Akari...
Błagam...
wróć...
wracaj już do domu.
Pociąg do Takasaki, przez Ashikaga i Maebashi właśnie wjechał na stację.
Z powodu silnych opadów śniegu pociąg ten odbędzie postój.
Akari...
Dobre.
Naprawdę? To tylko parzona herbata.
Parzona?
Pierwszy raz to piję.
To niemożliwe, musiałeś pić ją wcześniej.
Tak myślisz?
Jestem pewna.
I jeszcze to. Sama to zrobiłam, więc nie gwarantuję, że jest dobre.
Ale jeśli masz ochotę, to proszę, zjedz trochę.
Dziękuję.
Umieram z głodu.
I jak?
To najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek jadłem.
Chyba trochę przesadzasz.
Mówię poważnie!
To pewnie przez to, że jesteś głodny.
Tak myślisz?
Tak.
Też trochę zjem.
Więc... wkrótce się przeprowadzasz?
Tak. W przyszłym tygodniu.
Do Kagoshimy, tak?
To bardzo daleko.
Tak, daleko...
Chociaż do Tochigi również jest dosyć daleko.
Tak bardzo, że nie mogę już wrócić do domu.
Niedługo zamykamy. Już nie przyjedzie żaden pociąg.
Rozumiem.
Strasznie pada, więc uważajcie na siebie.
Dobrze!
Widzisz tamto drzewo?
To drzewo z twojego listu?
Tak. Drzewo wiśni.
Powiedz...
czy to nie przypomina śniegu?
Masz rację.
W tym momencie...
poczułem, że mogę pojąć rzeczy jak wieczność, serce czy dusza.
Jakbym zrozumiał wszystko, co wydarzyło się przez te 13 lat,
a także... czas, który miał nadejść.
Nagle wypełnił mnie niezośny smutek.
Ciepło Akari... i jej dusza...
Jak mogę się do nich dostać, i gdzie mógłbym je zabrać?
Czułem smutek, bo nie znałem na to odpowiedzi.
I nagle do mnie dotarło, że nie będziemy mogli być razem.
Życia, które mieliśmy przed sobą...
bezgraniczne ilości czasu, które rozciągały się przed nami.
Ale... niepokój, który mnie ogarnął...
wkrótce jednak stopniał.
A po tym wszystkim, zostały tylko delikatne usta Akari.
Resztę nocy spędziliśmy w małej szopce po środku pustego pola.
Owinięci starym kocem, rozmawialiśmy przez wiele godzin...
nim zdążyliśmy to zauważyć, że zasnęliśmy.
Rankiem, wchodząc do pociągu, który znowu jeździł...
rozdzieliłem się z Akari.
Takaki-kun...
Tak?
Takaki-kun...
Wiem, że wszystko się już ułoży.
Jestem tego pewna!
Dziękuję.
Akari, dbaj o siebie!
Będę pisał!
I dzwonił!
Nie powiedziałem Akari o liście, który do niej napisałem i zgubiłem.
Po naszym pocałunku poczułem jakby zmienił się cały świat.
Wszystko czego chcę to siły, by ją chronić.
Z tą myślą, wpatrywałem się w przemykający za oknem widok.
EPIZOD II: ASTRONAUTA
Kanae, ty również idziesz tam po szkole?
Tak, chyba nie masz nic przeciwko temu, Onee-chan?
Nie, ale pamiętaj, że musisz się uczyć.
Wiem!
Dobra!
Witaj.
Witaj, Tohno-kun.
Dzisiaj znowu jesteś wcześnie.
Ty również, Sumida. Znowu przyszłaś prosto z plaży?
Tak.
Ciężko pracujesz.
Nie powiedziałabym tak.
Do zobaczenia, Tohno-kun.
Jasne.
Rozumiecie? Zbliża się czas, kiedy musicie zadecydować.
Macie czas do poniedziałku, jasne?
I pamietajcie, by przedyskutować to ze swoimi rodzinami.
Wygląda na to, że Sasaki-san wybiera się na Tokijski uniwersytet.
Ja chyba pójdę do szkoły wyższej w Kumamoto.
Co z tobą, Kanae?
Co?
Idziesz do pracy?
Tak...
Jeszcze o tym nie rozmyślałaś?
Bo myślisz tylko o Tohno-kunie, tak?
On musi mieć dziewczynę w Tokio, mówię ci.
Na pewno nie!
Nadal ci z tego?
Cóż... Nie wiem dlaczego...
Czasami lepiej nie myśleć za dużo. Daj ponieść się emocjom.
Łatwo tak mówić, Onee-chan.
Dlaczego się tak śpieszysz?
Bo w takim tempie, nie powiem tego przed zakończeniem.
Dzięki, Onee-chan.
Mogę cię przyjechać po ciebie.
Nie przejmuj się. Wrócę skuterem.
Sumida, jedziesz już do domu?
Tak.
Ty też, Tohno-kun?
Tak.
Wrócimy razem?
Gdybym miała ogon, jak pies...
jestem pewna, że kiwał by się, bo nie byłabym ukryć swej radości.
"Dzięki Bogu, że nie jestem psem", mówiłam to z ulgą do siebie...
i byłam zdziwiona jakie to było niedorzeczne.
Mimo tego, powrót do domu z Tohno-kunem był przyjemny.
Od samego początku Tohno-kun różnił od reszty chłopaków.
Nazywam się Tohno Takaki.
Przywykłem do zmian szkół z powodu pracy mych rodziców...
ale jeszcze nie poznałem tej wyspy.
Miło was poznać.
Zaczęłam go lubić od tego dnia i chciałam pójść z te same studia.
Uczyłam się więc naprawdę ciężko i jakoś udało mi się zdać.
Za każdym razem kiedy go widziałam, czułam, że coraz bardziej go kocham.
Lecz każdy mój dzień, był wypełniony cierpieniem.
I radością, że go spotykam.
Było jednak we mnie coś, co nie pozwalało mi nic z tym zrobić.
Tohno-kun, znowu kupujesz to samo.
Są naprawdę dobre.
Sumida, przemyślasz swe decyzje. Jesteś zawsze taka poważna, prawda?
Tak!
Będę czekał na zewnątrz.
Dobra.
Jeszcze to, proszę.
90 jenów.
Proszę.
Jak zawsze dziękuję.
Witaj z powrotem.
Co kupiłaś?
Nie mogłam się zdecydować...
Tohno-kun czasem wysyła do kogoś jakieś wiadomości.
Zawsze chciałam, bym to była ja.
Sama nie wiem czemu...
ale zawsze tak myślałam.
Kabu! Wróciłam!
Kabu, Kabu!
Wróciłam!
Zawiadomienie z urzędu miasta:
Następnym obowiązkiem będzie Sakajskie spółdzielcze paliwo rolne.
Sumida Kanae z pierwszej grupy trzeciego roku...
Itou-sensei, proszona jest...
o udanie się do pokoju nauczycielskiego.
Czy to nie twoja dziewczyna, Tohno?
Nie jest moją dziewczyną.
Jesteś jedyną osobą na twoim roku, która nie wypełniła podania.
Przepraszam.
Słuchaj, nie jest to coś, co moim miejscu powinien mówić...
ale to nie jest także coś, nad czym musisz się tak martwić.
Rozmawiałaś o tym z Sumidą?
Nie...
Jeśli nie możesz się zdecydować to dlaczego nie pójdziesz tutaj?
Ale...
To nie jest związane z moją siostrą.
Po tym wszystkim...
jak starsza siostra, namówiła mnie, bym zaczęła surfować...
i osoba, która zajmuje większość moich myśli...
są dwie rzeczy, w których wciąż jestem dobra.
Dziękuję, jak zawsze.
W porządku. Do zobaczenia.
Ilekroć idę tam, gdzie jest Tohno-kun...
w głębi serca... boli mnie... trochę.
Tohno-kun!
Sumida! Co jest? Jak mnie znalazłaś?
Zauważyłam twój motor, więc przyszłam.
W porządku?
Rrozumiem. Cieszę się.
Nie widziałem cię dziś na parkingu.
Ja ciebie też.
Jest naprawdę miły.
Tak miły, że czasami czuję jakby miał się rozpłakać.
Zamierzasz zdawać egzaminy na uniwersytet?
Tak. Staram się dostać na któryś w Tokio.
Tokio... rozumiem.
Tak myślałam.
Czemu?
Wyglądasz, że chcesz iść dalego stąd, z jakiegoś powodu...
A co z tobą, Sumida?
Nie jestem nawet pewna jutra.
Myślę... że każdy jest taki.
Niemożliwe! Nawet ty, Tohno-kun?
Oczywiście.
Wyglądasz jakby cała twoja przyszłość była już zaplanowana.
Nie... cały czas się waham.
Jakoś udaje mi się robić to, co mogę.
Rozumiem.
A więc tak to wygląda.
Papierowy samolot?
Tak.
Niesamowite.
Mówią, że jedzie 5 kilometrów na godzinę.
Zmierza do stacji Minamite.
Wyglada na to, że w tym roku wreszcie zobaczymy start.
Mówią, że będzie podróżować przez układ słoneczny i dalej.
Bez znaczenia jak długo mu to zajmie.
Powinnaś porozmawiać z Kanae o jej przyszłości.
Jest czasem taka nieobecna myślami.
Będzie w porządku. Nie jest już dzieckiem.
Pamiętam jak byłam kiedyś taka sama, bardzo dawno temu.
Hej, Kabu, Tohno-kun też jest niepewny.
Jestesmy tacy sami. Tohno-kun i ja.
To będzie...
podróż tak mroczna i samotna, że przerasta to wszelkie wyobrażenia.
By egzystować w czystej ciemności...
bez szansy na spotkanie chociaż jednego atomu.
Szczerze wierząc, że gdzieś tam w tej otchłani...
zbliżysz się do odkrycia sekretu wszechświata.
Dokąd zmierzamy?
Jak daleko zajdziemy?
Kiedy zacząłem pisać wiadomości, których nigdy nie wysyłam?
Kanae, zdecydowałaś już "co dalej"?
Nie... nadal nie wiem. Ale wszystko gra.
Ale zrobię co w mojej mocy, krok po kroku.
Daleko zajdę!
Od tego dnia, przez wyspę przeszło kilka tajfunów...
a sama wyspa zaczęła się stawać coraz chłodniejsza.
Wiatr, co muskał trzcinę cukrową, zaczął stopniowo przynosić ziąb.
Niebo stało się troszeczkę wyższe.
Kontury chmur stały się łagodniejsze...
a koledzy ze szkoły zaczęli wkładać swetry podczas jazdy na skuterze.
Kiedy pierwszy raz udało mi ustać zostało jeszcze trochę lata.
Choć był środek października to było czuć jakby minęła część lata.
Wieczorem niebo będzie czyste, wiatr może osiągać prędkość do 8 m/s.
Wygląda na to, że Sasaki-san wyznała miłość Yamadzie.
Tego się po niej spodziewałam!
Huh? Kanae... Wyglądasz dzisiaj na szczęśliwą.
Coś się wydarzyło między tobą a Tohno-kunem?
Niemożliwe!
Dzisiaj ja także... wyznam miłość Tohno-kunowi!
Jeśli nie zrobię dziś tego...
to nigdy mi się to nie uda.
Sumida.
To...
Tohno-kun.
- Idziesz już do domu? - Tak.
Rozumiem.
W takim razie, wracajmy razem.
Sumida, zdecydowałaś się już?
Tak.
Co się stało?
Dla mnie...
Nie... Wybacz... To nic.
Nie odpala?
Tak, to dziwne.
Coś nie tak?
Możliwe, że padła świeca.
Był używany?
Tak. Był mojej siostry.
Miałaś jakieś problemy, gdy przyspieszałaś?
Zdarzały się.
Zostawmy go dziś tutaj.
Ktoś z twojej rodziny później go odbierze.
Wrócimy dziś na piechotę.
Wrócę sama!
Możesz spokojnie jechać beze mnie, Tohno-kun.
Nie mam stąd aż tak daleko.
I też... mam ochotę na spacer.
Tohno-kun, proszę...
Co się dzieje?
Przepraszam.
To nic.
Przepraszam.
Sumida...
Błagam cię... proszę...
przestań być tak miły dla mnie.
Jak to ludzie, desperaco wyciągamy ręce ku niebu...
i wysyłamy coś takich rozmiarów w przestrzeń...
wpatrując się w przestrzeń, spoza naszych najgłębszych snów.
Jeśli nawet tylko trochę,
to zauważyłam dlaczego Tohno-kun różni się od innych.
W tym samym czasie...
zaczęłam pojmować, że Tohno-kun... nigdy na mnie nie spojrzy.
To dlatego nic mu wtedy nie powiedziałam.
Chociaż Tohno-kun jest miły...
jest bardzo miły.
Ale... on zawsze patrzył na coś odległego.
Coś bardzo odległego ode mnie.
Nie jestem w stanie spełnić jego marzeń.
Mimo to... jestem pewna...
że kiedy przyjdzie kolejny dzień, i dzień po nim, i kolejny...
nadal będę go bezradnie kochać.
Płacząc i myśląc tylko o nim, zasnęłam.
EPIZOD III: 5 CENTYMETÓW NA SEKUNDĘ
Jestem pewny...
że gdybym spojrzał teraz wstecz...
ona także by to zrobiła.
Właśnie przybył ostatni pociąg linii Chuou-Soubu jadący do Tokio.
Gdybyś tylko mogła wrócić po Nowym Roku...
Tak, ale mam do zrobienia wiele rzeczy, więc...
To prawda.
Upewnij się, że ugotujesz mu wiele pysznych rzeczy.
Dobrze.
Zadzwoń do nas, gdyby coś się stało, Akari.
Poradzę sobie. Nie musicie się martwić,
zobaczymy się za miesiąc.
Na tor 7 właśnie...
Wracajcie do domu, jest strasznie zimno.
Ostatniej nocy, miałam sen o przeszłości.
Obydwoje byliśmy jeszcze dziećmi.
Musiał być spowodowany przez list, który wczoraj znalazłam.
Mizuno-san.
Tak!
- Powinniśmy już iść na spotkanie. - Tak.
Po prostu żyjąc, smutek kumuluje się tu i ówdzie,
wieszając pościel do wysuszenia na słońcu...
myjąc zęby w łazience...
i czytając zapisy historii w swojej komórce.
"Nadal Cię lubię, nawet teraz."
Napisała to dziewczyna, z którą chodziłem trzy lata temu.
"Ale nawet wymieniając tysiące wiadomości...
nasze serca nie zbliżą się, choćby na centymetr."
Ostatnio tylko gnałem naprzód, chciałem po prostu dotknąć coś,
co nie mogę dosięgnąć. Ta wiadomość była tego dowodem.
Bez namysłu, skąd to nadciąga, ja nadal tylko pracowałem.
Kiedy ostatnio o tym myślałem, moje serce stało się zimne
przez stopniową utratę młodzieńczej radości.
Pewnego poranka...
zdałem sobie sprawę, że straciłem wszystko, co było piękne.
Wiedziałem, że dotarłem do granicy...
i opuściłem firmę.
Miałem wczoraj sen.
Sen, który miewam od bardzo dawna.
W tym śnie, zamieniliśmy się w trzynastolatków.
Byliśmy na olbrzymim obszarze pokrytym śniegiem.
Oszałamiający widok świateł domów rozciągających się na horyzoncie.
Chodziliśmy po śnieżnym puchu, nie zostawiając żadnych śladów.
I jak to...
"Kiedyś raz jeszcze, popatrzymy razem na kwiaty wiśni."
Obydwoje, nie mając wątpliwości...
tak właśnie myśleliśmy.
Zawsze poszukuję twego śladu,
na przeciwnym peronie, czy w oknach cudzych domów,
nawet gdy wiem, że Cię tam nie zastanę.
Gdybym mógł mieć jedno życzenie, stanąłbym przy Twoim boku
i już nic nie stanowiłoby dla mnie przeszkody.
Zostawiłbym wszystko i mocno Cię przytulił.
Gdybym chciał uciec od samotności, nikt by mi nie wystarczył, poza Tobą.
Noc grozi upadkiem gwiazd, a tylko o jedno proszę.
Ten jeden raz, niech pory roku zastygną...
Ten jeden raz, gdy się razem wygłupialiśmy...
Zawsze poszukuję Twego śladu,
na mijanej ulicy, czy pośród mych snów,
nawet, gdy wiem, że Cię tam nie zastanę.
Gdyby miał się zdarzyć cud, pokazałbym Ci bez wahania
nowy poranek, w którym bylibyśmy razem,
a na mych ustach znalazłyby się niewypowiedziane słowa: "kocham Cię".
Wspomnienia lata nadal powracają,
niczym zwalniające bicie serca.
Zawsze poszukuję twego śladu,
w mieście o zmroku, w dzielnicy Sakuragi.
Nawet, gdy wiem, że Cię tam nie zastanę.
Gdybym mógł mieć jedno życzenie, stanąłbym przy Twoim boku
i już nic nie stanowiłoby dla mnie przeszkody.
Zostawiłbym wszystko i mocno Cię przytulił.
Zawsze poszukuję choć cząstki ciebie,
w sklepie, podczas mych podróży, czy wśród gazet na półkach,
nawet gdy wiem, że Cię tam nie zastanę.
Gdyby miał się zdarzyć cud, pokazałbym Ci bez wahania
nowy poranek, w którym bylibyśmy razem,
a na mych ustach znalazłyby się niewypowiedziane słowa: "Kocham Cię".
Zawsze na koniec poszukuję Twego uśmiechu,
na stacjach metra, czekając na przesiadkę,
nawet, gdy wiem, że Cię tam nie zastanę.
Gdybyśmy mogli powtórzyć nasze życia, nigdy bym Cię nie opuścił.
Nigdy bym nie pragnął niczego innego,
bez Ciebie nic nie ma znaczenia...